HBvLoon Wat we zelf doen, …

Groot was mijn verbazing toen ik, Jo van Mulcken, uw correspondent van het Belang van Loon (HBvL) ter hoogte van de Maastrichterpoort de schepenen Toost Vinken, Pom Vandetut en Zoef Zoef Habibi opmerkte. Alledrie liepen in bloot bovenlijf met op het hoofd een zakdoek die in de hoekjes was geknoopt en hun broek halfstok (bouwvakkersdecolté). Ze waren bezig een nieuw fietspad aan te leggen. Toost Vinken maakte plaats voor het parcours en trok daartoe struiken uit en zaagde bomen om. Zoef Zoef Habibi reed met een asfalteermachine om de verharding aan te brengen en Pom Vandetut liep er achter met een schup om het bestratingsmateriaal aan te dammen.

HBvL: Zo mijne heren. Al bezig met de reconversie?

Pom VDT.: Ach, nu de vastgoedsector het beleid hier in Hasselt helemaal in handen heeft, dachten we: “laat ons iets terug doen voor het vele belastinggeld waarmee onze schepenlonen worden betaald”. Daarom dat we nu zelf eens de  handen uit de mouwen steken en de aannemer  hier een handje aan het helpen zijn.

HBvL: En valt het wat mee?

Pom VDT: Ja hoor. Trouwens: ‘Wat we zelf doen, doen we beter’.

Net als ik een opmerking wil maken over het feit dat het fietspad toch niet mooi recht ligt, komt schepen en apotheker Pil Koudeberg, het kruispunt opgesneld met een grote doos prozac onder de arm (familiepak?) en een glas water in de hand. Buiten adem vraagt hij of we schepen van evenementen, Gerald Boiscourt, niet hebben gezien.

HBvL : Oei, is er wat aan de hand, mijnheer de schepen?

Pil K.: Gerald zou zijn dagelijkse dosis prozac nog moeten innemen.

HBvL: Gezien de omvang van het pak moet het wel erg met hem gesteld zijn. En dat na de succesvolle organisatie van het nieuwe rimpelrockfestival.

Pil K.: Zeg dat wel. Na zes jaar maakte hij eens een succesvol evenement mee met ‘Muziekfest’, en dan krijgt  hij enkele dagen later opnieuw enkele teleurstellingen te verwerken…

HBvL: Die affaire met de Vaderlandslievende Verenigingen in Hasselt?

Pil K.: Deze vereniging maakt nog geen gebruik van moderne communicatiemiddelen, waardoor in het verleden bepaalde berichten niet werden opgepikt door Gerald. Nu de ‘dash’ toch al een tijd uit het schepencollege is, heeft Gerald dispensatie gekregen om zich toe te leggen op dit probleem. Hij had het idee opgevat om met duivenpost een gedegen communicatiesysteem met de Vaderlandslievende Verenigingen uit te bouwen.

HBvL: En….?

Pil K: Tja, Gerald heeft daar heel wat tijd ingestoken en op het moment dat de postduif viel met het eerste bericht, zat de poes van de buurvrouw op het dak van de duiventil… Ze heeft die duif verslonden met huid en haar.

HBvL: … en briefpapier.

Pil K.: En dat is nog niet alles.

HBvL: Oeioeioei…komt er nog?

Pil K.: Zeg dat wel. Net nu hij met het ‘muziekfest’ alle Limburgse schepenen van evenementen de loef had afgestoken, slaagt die van Lommel erin om met plofkraken in heel Limburg voor vuurwerk te zorgen.

Tja, het zit hem echt niet mee. Enfin hij moet dringend zijn medicatie krijgen….

Net als schepen Koudeberg verder snelt komt de uitbater van KultuurHuis De Tijd Hervonden over het fietspad ‘aangeslingerd’. Nog wat beduusd van het vreemde parcours, vraagt hij wiens idee het was dit zo aan te leggen. Kort vertel ik hem mijn wedervaren en zeg dat de schepenen het deden onder het motto: Wat we zelf doen, doen we ….

Uitbater De Tijd Hervonden: …beroerder?

Wie met vragen zit rond zelfdoding, kan terecht op de zelfmoordlijn op het gratis nummer 1813 en op de website www.zelfmoord 1813.be