HBvLoon Verdoken armoede in Hasselt

14 02 2018

Uw correspondent Jo van Mulcken van Het Belang van Loon (HBvL) zat gisteren in KultuurHuis De Tijd Hervonden en was er getuige van de steeds verder om zich heen grijpende armoede in Hasselt.

Zoals de lezers van Het Belang van Loon al  lang hadden begrepen, vertoef ik graag in KultuurHuis De Tijd Hervonden. Onder de blikken van Hugo Claus drink je er je koffietje, frisdrank of geestrijk vocht. Je bent omringd door boeken in misschien wel de kleinste boekhandel van West-Europa maar met een prachtige selectie. Je vindt er het ganse jaar door creatieve en artistieke projecten (zo loopt er op dit ogenblik een tentoonstelling van de studenten interieurarchitectuur van de UHasselt). Maar vooral straalt de plek een aura uit dat is gevuld met de aanwezigheid van vroegere bezoekers als fotograaf Stefan Vanfleteren, acteur Hubert Damen (van o.m de tv serie Witse), dichters Luuk Gruwez en Maud Vanhouwaert, schrijver Geert Van Istendael en zovele anderen. Enfin u kan dit zelf rustig bekijken onder de rubriek ‘archief’ van de website van het KultuurHuis (www.detijdhervonden.be) .

Al bijna 10 jaar is het KultuurHuis de Tijd Hervonden het socio-culturele epicentrum van heel Limburg en omliggende straten. Het mag dus niet verwonderen dat schrijvers, kunstenaars en kunstliefhebbers hier graag passeren voor een natje en een droogje. Bovendien hanteert men hier bijzonder democratische prijzen. Het volkse pintje aan 1,60 euro, een koffie (PIU) aan 1,80 euro en de heerlijke Italiaanse huiswijn waarin je de Calabrese zon proeft (Terrano) aan 2,70. Een ontbijtje met koffie kost slechts 3,8 euro en het veel geroemde luxeontbijt met bubbels wordt aangeboden aan 12,40 euro. Ook voor pasta’s vanaf 7,80 tot de dessertjes als koffie met pannenkoek aan 3,00 bent u lekker en niet te duur af. Zo’n prijs/kwaliteit vind je nergens!  Bovendien als jongeren hun eigen boterhammetjes willen opeten en enkel een drankje nemen, maakt men zich hier niet druk om, integendeel.

Het altruïsme van de uitbater kent geen grenzen. Zo staat hij ook in voor de gratis krantenbedeling aan die mensen die zich geen gazet kunnen veroorloven. ’t Is te zeggen als de postbode de kranten ten minste niet te diep in de bus steekt toch. Dan kunnen voormelde nooddruftigen  gemakkelijk deze bus lichten. Een sociale praktijk die trouwens door heel wat buurtbewoners/krantenabonnees willens nillens wordt gedeeld.

Terwijl ik zo zat te mijmeren kwam er een groepje dames binnen. Zij hadden blijkbaar enkele tafeltjes gereserveerd om een boek te bespreken. Aan kleding en attitude te zien, stammen ze uit de beau monde van Hasselt. Wel gekapt en goed opgezet ging het van chérie van hier tot chérie van daar. De bracelets, ringen en colliers klonken en blonken. De handtassen werden vergeleken en de bonten kraagjes gekeurd. De laatste reizen werden besproken, net als de nieuwe auto van mijnheer en ook  de (zakelijke) successen van kinderen en kleinkinderen kwamen aan bod. Enfin het was een drukte van jewelste.  Na de omvangrijke intro ging het gezelschap over tot de boekbespreking. Deze verliep in het Frans. Gezwind werden plot en auteur doorgelicht in de taal van Molière -avec des cheveux weliswaar, maar enkel een kniesoor zou hier om malen -. In al de gezelligheid bestelden sommige dames nog een glaasje witte vin blanc. Wat me echter opviel was dat het consumptiepatroon van twee vrouwen uit het groepje. Deze hielden het zuinigjes op één (1) tas koffie voor de ganse duur van de bijeenkomst van enkele uurtjes.

Nu kan ik niet zo snel rekenen als economiespecialist Ruben S. van onze zusterkrant Het Belang van Limburg, maar als ik dit zo bekijk en ik reken één koffie (kostprijs: 1,80 euro)- voor meer dan twee uren. Dat is dan minder dan 90 cent per uur. Als ik daar de btw van 21%  aftrek en de kosten van koffie en toebehoren,  dan kom is zo ongeveer met nog af te trekken kosten … en ik neem  hiervan de vierkantswortel en bereken vervolgens de cosinus, … dan brengt me dat zo ongeveer op , … ruw geschat, …- weliswaar geteld zonder rekenmachine-, … zo om en nabij… – maar pin me nu niet vast op het precieze bedrag- … pakweg…,  met als uiteindelijk saldo: niet veel.

Wat een onbeschaamdheid, zit ik te denken. Meer dan twee uren zitten achter één tas koffie. En dan nog zo’n bluf (”djèèr’ in ’t Hessels)

De uitbater laat er zich blijkbaar niets aan gelegen. Als de dames willen betalen, geeft hij hun de rekening. Behalve bij de twee dames die slechts één koffie dronken in de uren dat ze daar zaten.

Als deze naar de bar gaan waar de kassa staat met tussen duim en wijsvinger zwaaiend met een twee euro munt, met de vraag  ‘…en wat moet ik betalen?’, ben ik benieuwd naar zijn reactie.

uitbater (vriendelijk): Wat mag ik u aanrekenen?

klant (zonder gène): Eén koffie.

uitbater (vriendelijk): Eén koffie in al de uren dat u hier zat?

klant (zonder enige gène): Ja.

Uitbater (heel vriendelijk): Dan mag u het geld  houden. U hoeft niet te betalen.

klant: euhhh ????????

Ikzelf: eeeuuuuhhh???

Exact hetzelfde fragment speelt zich af bij de tweede dame die de ganse namiddag achter één tas koffie heeft gezeten:

uitbater (vriendelijk): Wat mag ik u aanrekenen?

klant (zonder gène): Eén koffie.

uitbater (vriendelijk): Eén koffie in al de uren dat u hier zat?

klant (zonder enige gène): Ja.

Uitbater (heel vriendelijk): Dan mag u het geld  houden. U hoeft niet te betalen.

klant: euhhh ????????

Ikzelf: eeeuuuuhhh???

Als de dames de zaak hebben verlaten, roep ik de uitbater om de rekening.

Als hij bij mijn tafel komt, kan ik het niet nalaten hem  te vragen waarom hij zulke klaplopers nog een koffie cadeau doet.

Hij bekijkt me vermanend en zegt:

“Dit is nu een voorbeeld van een schrijnende malaise die zich ook in Hasselt manifesteert. Een beetje sociaal contact in een verwarmde ruimte is voor sommigen een welgekomen afwisseling.  Aan de organisatrice van deze boekbespreking heb ik al geadviseerd om bij een volgende gelegenheid voor deze vriendenkliek een tafeltje te boeken bij de Sint-Vincentius Vereniging (bekend voor hun gratis voedselbedeling, nvdr) of in het Volkstehuis. Kwestie van plaatsen te zoeken die overeenstemmen met hun financiële mogelijkheden”.

Belerend merkt hij bovendien op: “ Men moet er zich van bewust zijn dat de verdoken armoede ook in Hasselt om zich heen grijpt. Met deze 1,8 euro kunnen deze dames zich vanavond een brood van de Aldi permitteren, droog weliswaar met enkel een glas kraantjeswater…” Plots kijkt hij verschrikt op en maakt zich de bedenking: “’Kraantjeswater… ze zullen hun waterfactuur toch hebben betaald, anders zijn ze misschien afgesloten….”

Eensklaps draait hij zich om grijpt twee flesjes uit de ijskast en rent ermee al roepend naar buiten: Dames!…. Dames!….